Protected: WWW Dan?

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Pagbati

Maligayang kaarawan kay Daniel Tabilisma Bato III!!!

Kunwari walang malungkot na entry sa baba.

Ayoko Magtampo :(

Ayokong magtampo sa mga taong sa araw araw na ginawa ng Diyos ay makakasama ko. Ayokong magtampo sa mga taong hindi ko totally kilala at hindi rin ako totally kilala. Hindi ko kasi kaya magtampo sa mga taong yun sa buhay ko. Ayokong magtampo kasi isa lang ang ibig sabihin nun – di na lang sila basta ibang tao. Hindi naman ibig sabihin ayoko silang mapalapit sa akin ng ganun. Ayoko lang makarating sa point na pati ako ay umaasa na makikitungo sila ng kagaya ng gusto kong pakikitungo nila sa akin.

Ang problema, nagtatampo na ako sa kanila ngayon. Haaay. Ayoko! Ayoko!

Uncommon God : HOLY

I’ve been listening to a podcast of a preaching about the holiness of God since I first listened to it last monday. As I write this blog, the preaching is on the background. I had an LSS on Villar’s political ad jingle last week, but now I am having an LPS (preaching) of this preaching of Joseph Bonifacio. I can say that it is Joseph’s best preaching. Of course! It’s his only preaching that I’ve heard.

I remember I’ve heard a similar preaching from one of our church services and the message just made me fear God in a different way. I was so afraid that I didn’t want to talk to God anymore because I felt so unworthy to go before Him. By the way, I am not blaming the pastor for making me think like that. Maybe it was me who interpreted the preaching differently and never looked at the word from another perspective. Well, I am OK now – I should be! It was almost a year since then.

What really amazes me is the way this topic bugs me for two weeks now and surprisingly, I am loving this whole concept of the holiness of God. *Ooops! preaching is over. Replay! * I am having a hard time finishing this one since I am not used to posting an english blog entry. WOW! This is my first english post. Sad that it is not a good one.

Just so you can relate to my amazament, you can listen to the preaching here* .  

 * Select the first Joseph Bonifacio podcast under Uncommon God section.

Wala sa Hulog

FAIL kumbaga. Sobrang jumajackpot ako sa paggawa ng wrong move lately. Bago mo pa man ituloy ang pagbabasa nito, bibigyan kita ng paalala: Huwag mong susubukan sa office. Nakamamatay for a moment. Hehe

Last day ng fasting sa church nang naisipan kong umawa ng isang kalokohan. Balak kong umalis nang maaga nung araw na yun para magcelebrate sa pagbibreak ng fasting at habang naghahandang umuwi, nakita ko ang isang kaopisina na naglalagay ng tape sa ilalim ng optical mouse ng isa pa naming kaopisina. Dahil inggitero ako, humingi ako ng tape sa kanya ay tinakpan ko yung butas na may ilaw sa ilalim ng mouse ng aking team lead na busy sa kabilang cube – may KT.

Sa excitement kong umalis, nakalimutan kong tanggalin yung tape at tuluyang nakalimutan ang lahat ng nasa office dahil sa kagutuman at mga pagkain sa isip ko. Haha. Nagulat na lang ako kinabukasan dahil nananakot ang mga tao dahil daw sa ginawa ko. It took me some time to realize na di ko pala natanggal yung tape! Lagot ako. Huhu. Nalaman ko na lang na nagambala siya sa work niya dahil akala niya natopak yung laptop niya at muntik na siyang mag re start kung di pa niya nakita yung tape. Patay ako that whole day kasi tahimik ako at walang imik.

Yun lang. Wala na akong maisip. Haha. May mga magugulo sa likod ko. Nakakailang magsulat (technically) habang may nanood na fans sa likod mo. O well. Di ko naman sila masisisi. LOL. *yabang mode*

PS

Nakakainis pala tong araw na to. Bad trip tong Clear Case na to. Kung di mo alam ang clear case, wag mo nang tanungin. Mababadtrip ka lang din at madadagdagan ang iyong pagdurusa sa mundo. LOL

Wrong Move Ulit?

Babala: Ang entry na ito ay para lang sa mga malalakas ang sikmura. Hehe. Ito na marahil ang pinaka TMI kong post.

January 8, 2009. Unang araw ng annual Seven-Day Prayer and Fasting sa Church.

OO! Wrong move nga ito. Kaya wag na lang. Bad trip naman o. Haha. Mas ok talaga magkwento sa totoong buhay. Hehehe. Sana magkaroon ako ng kablog-blog na entry soon para masayahan naman ako sa pagsusulat dito.

Wrong Move

Naisip ko lang na andami kong wrong move na ginawa sa blog na to. Hehe. Obviuos ata lahat. Hindi ko na mababawi. Kailangan ko na lang harapin ang mga consequence ng mga yun. Dala ang lahat ng excitement, minsan naman ay ng sobrang galit at inis. Parang mas nakulong ako sa isang sitwasyon na di ko pala pwedeng i-express pala ang lahat ng gusto kong i-express kasi andaming limits. Mas mabilis kang di mauunawaan ng mga nagbabasa ng blog mo at magiging mas madali ka na ring mahuhusgahan. At mahirap ipaliwanag ang iyong sarili sa pagsusulat ng panibagong entry o pagsagot sa mga comment. Siguro madali lang sa iba. Pagkukulang ko siguro ito bilang di naman totoong nagsusulat. Haha

* Di ito base sa totoong buhay. Nag i-speculate lamang ako ng mga pwedeng mangyari. Hehe

New Year Na!

Bagong taon, Bagong buhay. Bagong simula, bagong pag-asa. Hehe

Andami kong gustong makuha at mangyari ngayong taon, pero di pa sila sobrang nabibigyang linaw sa isip ko. Puro general na bagay. In the next days siguro magiging clear na ang mga ‘to. Sa ngayon ay ireready ko muna ang utak at katawan ko para sa Martes. Unang araw ng trabaho sa taong ito. Matagal tagal din akong ‘di nakapagwork. Sa katunayan, di ko na mabuksan ang laptop ko kasi parang nakalimutan na niya ang password at username na gamit ko. Kailangang i-connect ulit sa netwrok para marefresh. Haha. Mamimiss ko na naman magbakasyon. Haay.

Ang tanging nasa utak ko ngayon ay ang Prayer and Fasting sa church at sana bago pa matapos yun. Lagi namang ganito e. Nabubuo lang ang plano ko for the year after ng prayer and fasting. Iba kasi ang kapag nagpaplano ako during those times. Alam mong may confirmation ang mga plano mo and at the same time, ay aligned ka sa mga plano sa ‘yo ng Panginoon. Hehe. OK. Nung nag start ako magblog, sabi ko ayoko masyadong maging ‘preachy’ (parang may common na word for this e. di ko lang maisip kaya ito na lang) sa blog ko kaya ganun na lang. Haha. Pwede siguro kapag inspired (di ba dapat inspired ka lagi mag preach?!?). Haha

Yun lang. Tsaka may mga paunang rules akong ii-impose sa sarili ko para sa taong 2010. Hehe. Pinakauna na ang hindi pagfe-facebook at iba pang social networking activites sa office.  Blog lang siguro ang papayagan ko.   Basta bawal ang mga bagay na internet-related na mangdidistract sa aking work. Sa susunod na rin ang ibang rules.

Good luck sa akin. Haha. Happy new year sa lahat!

Pahabol!

Gusto ko lamang pasalamatan ang mga taong naging parte ng 2009 ko. Nawa’y maging mas olrayt ang 2010 ko with you mga kaibigan. Di ko na iisa isahin pa. Baka may makalimutan pa ako bilang sabaw na ako. Special mention na lang siguro si Ben Chan na nagpakita ulit sa akin ng tunay na kahulugan ng pagkakaibigan. Hehehe. Tsaka kina Jodi, James, Janis, Len, Izzay, Grace, JE  at marami pa. Sabi nang di iisa isahin e. Hehehe Tsaka sa pamilya ko sa TI, salamat sa inyong lahat!

Andami kong utang

na kwento. Haha.

After ko magpost ng pagbabalik loob entry ko, sobrang iniisip ko na lang parati kung ano ang ibablog ko. Andaming mga pangyayaring habang nagyayari ay pinaplano ko na isulat at ipost dito. Pero nararamdaman kong sa umpisa lang na naman to e. Haha. Anyway, mahaba haba ata ang mga kwento ko kaya di na ako dapat magpaliguy-ligoy pa.

December 27, 2009

Kasal ng pamangkin ko. (Mas mahabang kwento kung idedetalye ko pa kung bakit ikakasal na ang pamangkin ko. Kung kilala mo ang pamilya ko, di ka na magtataka. Hehe) Maaga kaming gumising para makarating on time sa kasal. Sa Capas, Tarlac kasi yung kasal at di ’yon kalapitan sa aming bahay. Nagmadali kaming lahat magbihis at lahat. 1:30 PM ang kasal pero umalis na kami ng 11 AM sa bahay.  Grr! Nakakatamad magkwento. Haha. Ipafast forward ko na lang sa highlight ng araw na yun.

Reception. Tarlac, Tarlac. Kapareho ng lahat ng pakiramdam ko sa lahat ng reception ng kasal na naattend-an ko mula nung nag-college ako ang naramdaman ko pagpasok sa venue – KINAKABAHAN. Kinakabahan ako kasi ayoko pumunta sa harap para makisalo ng garter at eventually ay ipapartner sa nakasalo ng bouquet. As usual, tinawag na naman ako para sumali. Syempre binalak kong mag-stay lang sa likod at di saluhin yung garter na ihahagis. Pero iba ang nangyari! Binigyan ang bawat isa ng isang bote (na pang baby) ng beer at unahang makaubos at dapat dumede (sorry sa word) lang sa tsupon. Ako bilang di alam ang lasa ng beer (mas ok na tawanan ako dahil di ako uminom kesa dahil nagsusuka ako dun (ang hilig ko maglagay ng comments sa parenthesis (napansin ko lang. haha))) , di na ako uminom at natuwa ako kasi di ako mananalo! Nang mag ‘time’s up’ na, lumuwag na ang paghinga ko. Halos nahimatay lang ako nung sinabi ng host na ako ang panalo! Baligtad ang laban! Waaaaah! Nangyari na ang kinatatakutan ko. Nooooo! Wala ako sa sarili ko hanggnag sa tinawag na ako pagkatapos ma-identify ang babaeng makakapareha ko. Hindi ako natuwa sa hitsura ng babae.(Ansama ko. Huhu) Dobleng kamalasan talaga yun para sa akin. Nakakahiya na nga, di pa maganda. (Sana di niya to mabasa. Hehe) At yung 10 minutes after that moment ay isa sa mga sandaling pinakakinakabahan ako sa buong buhay ko.  Nagkaroon ng challenge. Kailangan naming gayahin ang gagawin ng bride at groom. May ginawa silang 3 levels of kiss.  Gusto kong matunaw nung mga oras na ‘yon. Pero wala ako choice kundi gawin. Nawala na sa isip ko ang aking conviction. Napalitan ng pakikisama at ‘para di masira ang party’ pag-iisip. Narealize ko na lang humahalik ako ng babaeng doon ko lang nakilala sa harap ng napakaraming tao pa. Waaaah. Sorry Lord. (Nagulat ako. Funny tong kwentong to sa isip ko e, apparently malungkot pala. Haay) Ok. Sa experience ko na lamang ichacharge and nangyaring yun. Nakaktawa pa rin though.

December 28, 2009

Nasa bahay lang ako. Natulog, nanood ng TV at kumain lang (at naligo rin pala! ).  Birthday ng ate ko pero wala siya sa Pilipinas kaya walang party. Hehe. Akala ko walang kablog blog na bagay na mangyayari hanggang sa tinanong ako ng mga kapatid ko ng “Sino si (itago natin sa pangalang) Angel?” Waaaah! Binasa nila ang laman ng inbox ko. Di ko kasi binubura texts niya sa akin. Haha. Nabuking tuloy ako ng mga kapatid ko. Tsk tsk.

By the way, iniisip kong magsimula ng isang series ng blog entries na may kinalaman kay Angel. Kasama na rin ang kwento kung bakit tinawag ko siyang Angel at lahat na. Hehe. Next year na lang siguro. Lagot ba ako sa leaders ko nito? Hehe

December 29, 2009

Debut ng pamangkin ko. Sobrang busy ng araw na ‘to.  Mas madami pa kaming niprepare para dito kesa sa kasal. At kahit gabi pa yung party, umagang umaga pa lang ay kumikilos na kami. Nagwala ba naman ang mama ko kasi andaming mga gamit na nakakalat sa bahay e. Sino ang hindi matataranta sa pagwawalang ‘yon? Sa tingin ko wala. Hehe. Hobby niya na magalit sa amin kapag mga ganung pagkaktaon pero hobby na rin naming matakot at pagtawanan ang mga nangyari after.  Hehe

Pagdating sa debut ay masayang masaya kami at excited. Nakacostume pa mga pamangkin ko na pang fairy kasi flower girls sila. Hmm…wala akong point dun. Di magkaconnect. Hehe. Naging maayos at mahaba ang party. Nalungkot lang ako kasi napag-isip isip kong di pala ako sociable pagdating sa mga kamag-anak ko. Tsk tsk. Halos sa buong party, nakaupo lang ako at nagkakaroon ng gma pagkakataong naiiwan ako mag isa sa mesa namin. Waaah. Kailangan ko ata mag-effort para maging mas malapit sa kanila.

November 30, 2009

Ngayon. Wala namang kaganapan. 2 days bago mag new year at nagfefret ako kasi wala pa akong nakaset na plans for 2010. Haha. Siguro sa prayer and fasting week na lang ako talaga magpaplano. Or the week before that – next week para mas prepared. Si God na ang bahala sa akin. Hehe

Meron lang kaming kalokohang ginawa ng mga kapatid ko kanina. Binuksan namin yung napakalaking pakwan na binili ng mama ko tapos nagcontest kami na paunahang maubos yung slices namin at dapat aabot na dun sa green part ng pakwan. Yung di na matamis. Yung lasang pipino na. Ayun, nagtawanan lang kami at walang nanalo.  Pero tinuloy ko pa ring kainin yung pakwan hanggang sa maasim na yung nalalasahan ko. Ganun kasi ako nung bata ako. Haha. Para kaming mga batang nawawala sa sarili kanina. Ang saya lamang. Hehe.

————————-

Maglalagay na lang ako ng pictures pag sinipag ako. Hehe

Mahaba na siguro tong entry na to. Sabaw na ako e. December 31 na. Happy birthday Janis at Nono!

Happy new year sa lahat! Next year ko na mabubuksan tong blog ko e. Salamat Lord! Ansaya ng buhay.

BAWOL (Blog Absence Without Leave) Haha!

Ilang buwan na rin simula nang huli akong nagsulat dito. Hindi ko na napansin ang blog na to kasi nung mga panahong tumigil ako magsulat ay ang mga panahong pinagbawalan ko sarili ko mag access ng mga sites na kinaaadikan ko at naging consistent na binubuksan ko sa office sa oras ng trabaho (maliban malamang sa mga work related na mga site).  *di ko alam san dapat ilagay ang period kapag may nakaparenthesis haha* Tapos 1 month ago, ay pinayagan ko na ulit ang sarili ko mag surf sa kung anu-anong sites na gusto ko kasi parang kaya ko na ikontrol sarili ko.  Ayun, nakalimutan ko tuloy tong blog ko. Nakakatawa! NAgpapaliwanag talaga ako. Wala naman sigurong may pakiaalam (emo) LOL!

Merry Christmas na lang sa lahat! Haha. Gusto ko sanang magbalik loob dito sa new year pero sinisipag ako e. Haha.